The Divine is the base, and is also the superstructure. The beads are many, but the interconnecting, integrating string of the rosary is one. So also, for the entire world of living beings, God, the permanent, omnipresent Parabrahman, the Supreme Divine Consciousness, is the base. “Soham”, “I am God”, “He is I”, “I am that”, all these axioms indicate that even those who differentiate themselves under various names and forms are in fact God Himself. This is why the scriptures proclaim, “Brahmavith Brahmaiva Bhavathi” (He who realises Brahman becomes verily Brahman). This awareness of the Divine in oneself is the awareness of the Reality.
Das Göttliche ist die Grundlage und auch das, was auf dieser Grundlage gebaut wird ist das Göttliche. Perlen gibt es viele, doch das Band des Rosenkranzes, das die einzelnen Perlen zusammenhält, ist nur eines. So ist es auch mit der gesamten Welt von Lebewesen. Gott der Ewige, das allgegenwärtige, Universale Absolute (Parabrahman), das höchste, göttliche Bewußtsein, ist die Basis für die gesamte Welt. „Soham“ – Ich bin Gott, Er ist Ich, Ich bin die wahre Realität. Diese Gleichheit aufweisenden, anerkannten Grundsätze weisen darauf hin, dass sogar diejenigen, die sich durch verschiedene Namen und Formen voneinander unterscheiden, tatsächlich Gott sind. Deshalb heißt es in den Schriften: “Brahmavith Brahmaiva Bhavathi” – Derjenige, der Gott verwirklicht hat, wird wahrlich Gott. Dieses Bewußtsein des Göttlichen in einem selbst ist die Kenntnis der Realität.
Lo Divino es la base y es también la superestructura. Las cuentas son muchas, mas la cuerda que las interconecta e integra en el rosario es una. Así también, para todo el mundo de seres vivientes, Dios, el permanente y omnipresente Parabrahman, la Divina Consciencia Suprema, es la base. “Soham”, “Yo soy Dios”, “Él es yo”, “Yo soy Aquello”, todos estos axiomas indican que incluso quienes se diferencian bajo varios nombres y formas son, de hecho, Dios Mismo. Es por ello que las escrituras proclaman, “Brahmavith Brahmaiva Bhavathi” – Aquel que realiza a Brahman se convierte en verdad en Brahman. Esta consciencia de lo Divino en uno mismo es la consciencia de la Realidad.
Il Divino è la base, ed è anche la sovrastruttura. I grani di un rosario sono molti ma il laccio che li interconnette nel rosario è uno solo. Allo stesso modo, per l’intero mondo degli esseri viventi, Dio, l’eterno e onnipresente Parabrahman, la suprema e Divina Coscienza, è la base. ‘SOHAM’ , ‘IO SONO DIO’ ‘EGLI è IO’, ‘IO SONO QUELLO’ ; tutti questi assiomi indicano che perfino coloro che differenziano loro stessi sotto vari nomi e forme sono di fatto Dio stesso. Per questo motivo le scritture proclamano ‘ Brahmavith Brahmaiva Bhaavathi’ ( Colui che realizza il Brahman diventa in verità Brahman) Questa consapevolezza del Divino in tutti è la consapevolezza della Realtà
O Divino é a base e também é a superestrutura. As contas são muitas, mas a interligação, a linha que integra o rosário, é uma. Assim também, para o mundo inteiro de seres viventes, Deus, o permanente, onipresente Parabrahma, a Consciência Divina Suprema, é a base. “Soham”, “Eu Sou Deus”, “Eu sou Ele”, “Eu Sou Aquele Que É”, todos esses axiomas indicam que mesmo aqueles que diferenciam a si mesmos sob vários nomes e formas são, na realidade, o próprio Deus. É por isto que as escrituras proclamam “Brahmavith Brahmaiva Bhavathi” (Aquele que realiza Brahma se torna realmente Brahma). Esta consciência do Divino em si próprio, é a consciência da Realidade.
தெய்வீகமே அடிப்படையும் அதன் மேல் உள்ள உயர்ந்த அமைப்பும் ஆகும். ஜெப மாலையில் மணிகள் நிறைய இருந்தாலும், அவற்றை இணைத்து ஒன்று படுத்தும் கயிறு ஒன்றுதான். அது போலவே, அனைத்து உலக உயிர்களுக்கும் அடிப்படை கடவுளே. அவரே நிரந்தரமானவர், எங்கும் வியாபித்து உள்ளவர், பரபிரம்மம், மற்றும் அதி உயர்ந்த தெய்வீக உள்ளுணர்வும் ஆகும். “சோகம்”, “நானே கடவுள்”, “நான் அவரே” மற்றும் “நான் அதுவே” ஆகிய இந்த அனைத்து ஒப்புக்கொள்ளப்பட்ட உண்மைகளும், யார் தங்களை வெவ்வேறு பெயர்களிலும் வடிவங்களிலும் வேறுபடுத்திக் கொள்கிறார்களோ அவர்களும் கடவுளே என்று காட்டுகின்றன. இதன் காரணமாகவே புனித நூல்கள், “பிரம்மவித் பிரம்மைவ பவதி”, அதாவது யார் பிரம்மனை உணர்ந்து கொள்கிறாரோ அவர் பிரம்மனாகவே மாறுகிறார் எனத் திட்டவட்டமாக அறிவிக்கின்றன. ஒருவரிடத்தில் தெய்வீகம் உள்ளது என்ற விழிப்புணர்வே உண்மைத்தன்மையை அறிந்திருப்பதாகும்.
दिव्य ही नींव है और महान रचना भी| मोती तो बहुत है, परन्तु उनको माला में एक साथ जोड़ने के लिए डोर तो केवल एक ही है| इसी तरह, चिरस्थायी, सर्वव्यापी पारब्रह्म, परम दिव्य चैतन्य प्रभु, विश्व के समस्त प्राणीयों का आधार है| “सोहम”, “मैं भगवान हूँ”, “वह मैं हूँ”, “मैं वह हूँ”, जैसी सूक्तियों से भी यही संकेत मिलता है कि जो आपसमे अनेक प्रकार के नाम और रूप द्वारा विभिन्नता प्रदान करते है, वे भी स्वयं भगवान ही है| इसी कारण शास्त्र भी यह प्रसिद्द करते है, “ब्रह्मवित ब्रह्मैव भवति” (जो ब्रह्म का एहसास करता है, वह वास्तव में स्वयं ब्रह्म बन जाता है)| अपने आपमें इस दिव्य की जागरुकता ही, वास्तविकता की जागरुकता है|
Even the smallest acts of Lord Sri Krishna were saturated with supreme sweetness. Krishna was everyone’s dearest kinsman and fastest comrade. The Leelas (Divine Sport) of Krishna were sweet and meaningful. All activities of Krishna were for the wellbeing of the world. His advent was for the uplift of the world from wickedness and unrighteousness. It was also for fulfilling the needs of those who were devoted to Him, for the establishment of righteousness and the revival of the Vedas. Though people caught in the coils of ignorance perceived the Leelas as self-centred and even motivated by delusion, genuine devotees cherished each one of these as significant and sustaining examples of His Divine Grace. The Lord showers grace on each and every one in such a way that suits the time, the person and their aspirations.
Sogar die kleinsten Handlungen von Krishna waren mit erhabener Liebenswürdigkeit durchzogen. Krishna war jedermanns liebster Verwandter und beständiger Kamerad. Die göttlichen Spiele (leelas) von Krishna waren voller Freundlichkeit und Bedeutung. Seine Handlungen waren auf das Wohlergehen der Menschheit ausgerichtet. Sein Erscheinen war dazu bestimmt, die Welt zu erheben, denn sie war sündhaftig und voller Ungerechtigkeit. Es war auch dazu bestimmt die Bedürfnisse derer, die Ihm ergeben waren, zu erfüllen, um Rechtschaffenheit wieder herzustellen und die Veden wieder zu beleben. Auch wenn die Menschen, die in der Spule von Unwissenheit gefangen waren, Seine göttlichen Spiele als egozentrisch und sogar durch Verblendung motiviert ansahen, so ehrten wahre Anhänger jedes seiner Spiele als bedeutsame und unterhaltende Beispiele Seiner göttlichen Gnade. Gott schüttet Seine Gnade über jeden, sodaß es mit der Zeit, der Person und ihrem starken Bedürfnis übereinstimmt.
